Ik was twaalf toen ik mij ging afvragen hoe websites eigenlijk werken. De beste manier om daarachter te komen? Ze zelf bouwen. Eerst simpele pagina’s in HTML4 en CSS2, al snel aangevuld met JavaScript. En voor ik het wist, zat ik in een rabbit hole van back-ends (PHP, MySQL) en Linux-serverinstallaties.
Dat is ook meteen m’n probleem. Ik wil alles leren, alles snappen en het liefst alles zelf doen.
Met regels heb ik niet zoveel. Ik kleur buiten de lijntjes. Deze site is dan ook een vrij directe afspiegeling van wie ik ben: doelgericht, wars van gedoe en straight to the point, maar wel enorm eigenwijs. De vaste opzet met een sidebar, een navigatiebalk vol links en een copyrightregeltje onderaan doet mij weinig.
Onconventioneel waar het kan
Een website mag wat mij betreft best een beetje vreemd zijn. Een paar voorbeelden:
- Geen menu — in de balk bovenaan staan geen links. De site is zelf de navigatie: alle posts staan op de homepage, en onder elke post ga je door naar de vorige of de volgende.
- Een footer met de build-tijd — waar normaal een copyrightregel staat, zie je hier het precieze tijdstip van de laatste deploy. Niet nuttig, wel een beetje nerdy.
- Wat er nu speelt — een zwevende speler laat zien wat hier op de speakers staat. Een klein Flask-scriptje op m’n server haalt dat op uit de Spotify API. Voor het lezen heb je er niets aan, maar het maakt de site een stuk persoonlijker.
Doet wat het doen moet
Achter de schermen is alles zo kaal mogelijk. Hugo maakt er statische HTML van, er komt wat CSS en JavaScript bij, en daar blijft het bij. Geen frameworks, geen database en geen andere afhankelijkheden.
De website bouw ik lokaal op m’n computer. Met een git push gaat hij rechtstreeks naar m’n server. Geen uploadgedoe.
Nooit helemaal af
Er zit wel een keerzijde aan. Ik ben kritisch, en eigenlijk is iets nooit goed genoeg. Er is altijd wel een detail dat nog beter kan.
Dat deze site nu eindelijk online staat, betekent dus niet dat hij af is. Dat wordt hij waarschijnlijk nooit.